Rozdział 1, czyli jak jedno wydarzenie zmieniło mój świat.

 Wstajesz z myślą, że ktoś na ciebie czeka. Leniwym krokiem, schodząc z łóżka wyczuwasz syrop lejący się na ciepłe naleśniki. Uradowany z cudownego niedzielnego śniadania witasz swoich najbliższych najszczerszym uśmiechem.

 Jednak, kiedy to ostatnio było? Nasz świat został zniszczony przez nas, sztuczna inteligencja zapanowała nad całą ludzkością. A ty jedynie będąc słabym widziałeś śmierć swoich najbliższych.

Jedynym schronieniem dla ludzkości okazał się świat dawny, zapomniany w dodatku zacofany technologicznie. A pomyśleć, że zapoczątkował to zwykły robot kuchenny.

Jedynie czego możesz oczekiwać tutaj o poranku, to na oberwanie w mordę za zrobienie krzywej miny. A jedyne co widzisz za oknem to widok na zniszczone miasto, w którym muszą żyć teraz ludzie.

 Wszystko wyglądałoby idealnie, może gdyby nie to że wybiło mi 19 lat. Dużo się zmieniło od pierwszego ataku, a pierwszą zasadą było: "Każdy kto ukończy lat 19 z płci męskiej, po tygodniu od daty urodzin musi się zgłosić do najbliższego ośrodka wojskowego", do którego właśnie zmierzam. Wielgachny budynek znajdujący się w centrum miasta znajdował się teraz przede mną. Przełknięcie śliny, powolne popchanie metalicznych drzwi i nagły rozbłysk jasnego strumienia światła. Dookoła mnie było też kilka innych osób, również pod denerwowanych.

Stałem jak kołek może z 2-3minuty, a po chwili wylazł jakiś kmiot podający się za porucznika. Kazał nam iść za nim, gdzie po chwili dołączyliśmy do "małej", jak to on powiedział... 450 osobowej grupy.

-Jak tam pierwsze wrażenia? Hehe-Odezwała się jakaś osoba zza moich pleców.

-Hmm, jak by to powiedzieć. Moje sielankowe życie właśnie się skończyło, a ja muszę stać tutaj jak ostatni debil który może i by mógł uratować ludzkość. Jednak naszym przywódcą okazał się jakiś przydupas Generała o lekkiej nadwadze, żywiący się tylko i wyłącznie ostatnimi zapasami cukru.

-Ehem... Ciii! Idzie

-Te twoje "Ciii" było głośniejsze od moich obelg na urząd który nami aktualnie zarządza.

-Koleś, ledwo cię znam a już uznaję cię za pieprzonego egoistę.

-Oh, naprawdę? Jestem James, a ty?

-George...

-Drodzy adepci! chciałbym Wam powiedzieć...-Przez głośniki, które mają przynajmniej 50lat rozbrzmiał głos generała.

-Chciałbym Wam powiedzieć, że nie obchodzi mnie wasze życie. Ani to kim jesteście lub czym jesteście, Ale za to że muszę się z Wami użerać dostaję trzy razy większą porcję mięsa niż rodzina 5-osobowa!

-Zamknij mordę, kol.. James...

-W przypadku do ciebie, ja już nie mam czego stracić.

-Adepcie... nume...

-James, wystarczy James panie poruczniku

-Mówiłeś coś o generale prawda? Może się pochwalisz do mikrofonu co to za informacje niedorzeczne opowiadasz.

-A bardzo chętnie! Proszę mnie tylko uwolnić od tego kmiota stojącego za mną, a zrobię wszystko!-nie odpowiedział, przeszedł kilka kroków po czym zaczął mówić coś przez zadrapaną komórkę z klapką. Nie musiałem za długo czekać,  a już po chwili przyszło 3 osiłków prowadzących mnie na podwyższenie znajdujące się w środku. Generał już z uśmiechem wymyślał dla mnie karę.

-Więc drogi numerze 173, za niesubordynację na tak ważnej uroczystości nie nadam Ci kary śmierci. Lecz musisz ponieść za to konsekwencje, zdaję sobie sprawę że jesteś młody i może coś z tego truchła wyrośnie jeszcze...

-Więc, w przeciwności do Pana ja nie boję się wyrazić głosu sprzeciwu. Wprawdzie, kto by nie wykonywał czyichś rozkazów za coś najważniejszego, czym jest potrójna porcja 4-5 osobowej rodziny-Nie mogłem się oprzeć.

Zaraz po tym na sali wybuchł śmiech, jednak został on szybko zakończony. Bo kto by nie chciał za darmo zostać porażony prądem? Aby nie wywoływać zbędnej zawieruchy, zostałem szybko zabrany do izolatki w której nie było łóżka, a jedyną rzeczą której było można tam robić:

1. Gadać z jakimś psychopatą

2. Krzyczeć i żałować swoich win

3. Odbijać piłką o ścianę

4. Wyglądać za okno na świat w którym krążyły roboty.

Chętnie pogadałbym z psychopatą, ale coś był nieobecny, a wszelkie robactwo oblegało jego ciało wżerając się w gałki oczne. Dość ciekawe przeżycie jak na pierwszy dzień w wojsku. Oby tak dalej a nie będziesz musiał brać udziału w walkach. Tak trzymaj James, tak trzymaj, oby tak dalej! A teraz, wyczekać te 24 godziny bez jedzenia, bez picia i bez możliwości pogadania z kimś żywym.

 Pierwsza godzina minęła mi dość szybko, w ciszy, w spokoju wśród smrodu rozkładającego się ciała. Wytrzymanie kolejnych dwóch godzin było wręcz niemożliwym. Może nie warto było tak obrażać tego starszego, zasłużonego Pana? Hmm, dla tej miny i tego że nie muszę słuchać gadaniny która ma nas podnieść na duchu, przygotować do walki i tak dalej-BYŁO WARTO!

---

Minęło kilka dni,  odkąd to byłem zmuszony przyłączenia się do wojska. Całe to zamieszanie z dobieraniem drużyn, oraz nowych rekrutów nie miało sensu. Ostatnie ataki robotów na nasze miasto miało miejsce kilka tygodni temu, a co dziwniejsze ostatnio było dość cicho na ich temat. 

 Dzień spędzony w izolatce nie zmienił i tak mojego zachowania do wyższych organów administracji. A raczej bardziej podsyciły moją ironię i sarkazm. Nie odbyło to się bez dodatkowych godzin ćwiczeń, dźwigania skrzyń z uzbrojeniem i kar fizycznych. 

 Każdy dzień stawał się coraz trudniejszy, a rozpoczynały się dopiero testy na zręczność, szybkość i spostrzegawczość. 450 osób zostało podzielone na 9 większych drużyn, a te z kolei na 5 dywizjonów składających się po 10 osób w każdym. Iż nasza "profesjonalna" drużyna miała tak świetne wyniki (poniżej normy). Musieli nam przydzielić kogoś, kto podobno był znany pod pseudonimem "EdCre". A tak właściwie "Cyber-EdCre". Tajemniczy koleś w czarnej zbroi, słynący z największej ilości odbitych miast oraz największej ilości zabitych robotów. Profesjonalny zabójca, oraz prawa ręka prezydenta do zadań specjalnych. A mimo tego wszystkiego, nikt nie widział jego twarzy ani nie słyszał jego głosu. Odpowiadał pisząc na telefonie wiadomości. Zanim raczył dołączyć do nas minął miesiąc. A przez miesiąc nadal nie było nic słychać o ataku robotów, ani o żadnych problemach w przejęciu kolejnych miast.

Ponieważ, jest duże zapotrzebowanie w nowych kadetów treningi teoretyczne z praktycznymi trwały nie cały miesiąc kończąc się na ostatnim zadaniu-współpraca z pozostałymi 9 drużynami w walce o podbicie miasta. 

Rząd w czasie ostatniej próby nie odpowiadał za śmierć osób. Więc ten dzień, nie mógł się liczyć z żadnymi pomyłkami, a miał się on odbyć za 3 dni. Uporali się szybko z naszą taktyką, a tak właściwie nie było nad czym aż tak pracować. Była to małe miasto, w którym podobno byli uwięzieni ludzie... Najlepsze drużyny z lepszymi wynikami szły na front, za to gorsze drużyny musiały ich ubezpieczać po bokach i z tyłu. My należeliśmy do zespołu szybkiego reagowania, który miał zapewnić bezpieczeństwo reszcie oddziałów. W skrócie, nic nie musieliśmy robić aż do momentu kiedy to nas nie wezwą do pomocy. Aktualnie wraz z pozostałymi osobami naszego oddziału, do którego musiał należeć ten George... czekaliśmy na EdCre. TAK, w końcu postanowił się z nami spotkać. "Profesjonalista" nasz, spóźniał się już godzinę.

-Raczej nie przyjdzie
-Wnioskujesz to po jego godzinnym spóźnieniu, czy po tym że musisz pilnie skorzystać z łazienki.
-James...
-Oh, to ty George.
-Czy ty kiedyś zamierzasz być miłym dla kogoś? Albo przynajmniej udawać optymistę?
-Nie.

Kolejna godzina odbyła się jako przepełniona kłótniami oraz wymianie podglądów. Gdzie to ja, byłem tym cholernym przystojniakiem mającym rację. Było nawet i śmiesznie. Tak patrzeć na idiotów którzy myśleli, że swoim poświęceniem uratują naszą i tak straconą ludzkość która strzeliła samobója. Kiedy to nagle odczułem zimno w kształcie ręki na moim ramieniu...?